1. Λυτρωτή, οδηγητή,τρικυμία είν’ η ζωή.Με τα κύματα θεριάστους υφάλους μάς χτυπά.Χάρτης και πυξίδα Εσύ,Λυτρωτή, οδηγητή.
2. Με τον λόγο ηρεμείκάθε θάλασσας οργή.Τα στοιχεία σ’ υπακούν,τα σημεία υποχωρούν.Ω Κυρίαρχε Εσύ,Λυτρωτή, Οδηγητή.
3. Κι όταν φθάσω στην ακτήγια να βρω ανάπαυση,στην αγκάλη Σ’ ακουμπώκι από σένα προσδοκώνα σ’ ακούσω να μου πεις:Μη φοβού, είσ’ ασφαλής.