1. Ó hve dýrðleg er að sjáalstirnd himins festing bláþar sem ljósin gullnu glitraglöðu leika brosa´ og titraog oss benda upp til sín,og oss benda upp til sín.
2. Nóttin helga hálfnuð varhuldust nærfellt stjörnurnarþá frá himinboga að bragðibirti´ af stjörnu´ um jörðu lagðiljómann hennar sem af sól,ljómann hennar sem af sól.
3. Þegar stjarna´ á himni hátthauður lýsir miðja´ um nátt,sögðu fornar sagnir víða,sá mun fæðast meðal lýða,konunga sem æðstur er,konunga sem æðstur er.
4. Vitringar úr austuráttei því dvöldu´, en fóru bráttþess hins komna kóngs að leita,kóngi lotning þeim að veita,mestur sem að alinn er,mestur sem að alinn er.
5. Stjarnan skær þeim lýsti leiðleiðin þannig varð þeim greið,uns þeir sveininn fundu fríða.Fátæk móðir vafði´ hinn blíða,helgri’ í sælu að hjarta sér,helgri’ í sælu að hjarta sér.
6. Stjarna veitt oss einnig er,og ef henni fylgjum vér,hennar leiðarljósið bjartaleiða´ um jarðar húmið svartaoss mun loks til Lausnarans,oss mun loks til Lausnarans.
7. Villustig sú aldrei áundrastjarnan leiðir há,orðið Guðs hún er hið skæra,oss er Drottinn virtist færa,svo hún væri’ oss leiðarljós,svo hún væri’ oss leiðarljós.
Texti: N. F. S. Grundtvig, 1783–1872
Lag: Danskt
Höfundur Ísl. texta: Stefán Thorarensen, 1831–1892