Një Burr’ të Varfër Plot Pik’llim

1. Një Burr’ të varfër plot pik’llim,Gjat’ udh’s takova un’ shum’ her’,Që përul’sisht m’u lut për ndihm’,“Jo” nuk i thash’ un’ asnjëher’.Forc’ nuk kisha t’ja pyes emrin,Ku shkoi dhe nga erdhi ai;Por kish’ diçka në syt’ e tij,Dashurin’ m’fi toi; pse s’e di.

2. Kur ushqim’ i pakt’ u shpërnda,Ai hyri; asnjë fjal’ nuk tha,I dob’t se për buk’ kish nevoj’.Të gjith’ ia dhash’; ai e bekoi,Hëngri dhe pjes’ mua më dha.Një pjes’ engjëjsh ish’ e imja,Ndërsa me shum’ dëshir’ hëngra,Si mana më shijoi korja.

3. Pran’ një burimi që rridhteNga shkëmbi, pash’; forc’ nuk kishte.Etjen e tij uj’ përqeshte;E dëgjoi, e pa kur rridhte.Shpejt t’vuajturin e ngrita;Tri her’ uj’ të pinte i dhash’,Ma ktheu kupën plot me uj’;Piva dhe s’pata etje kurr’.

4. Nat’ ish’ përmbytje kish’; frynteStuhi dimri e ashpër larg.Zërin e tij d’gjova, t’vinteMe t’shpejt shkova për ta ftuar.Ngroht’si, veshje, gëzim i dhash’Mikut tim dhe t’prehej në shtrat,Dhe vet’ përtok’ u shtriva t’fle,Por m’u duk si kopsht në Eden.

5. Të zhveshur, t’rrahur për vdekje,E gjeta pran’ së madhes udh’.I ktheva forc’ dhe frym’marrje,Shpirtin ia ngjalla, i dhash’ buk’,Ver’, vaj – ai u shërua.Vet’ një plag’ të fshehur kisha,Por dhembjen un’ e harrova,Zemrën time m’shëroi paqja.

6. Në burg të dënuar pastaj,E pash’ si tradhtar në mëngjes.Gjuhët gënjeshtare i heshta,E nderova mes përbuzjes.Për miq’sin’ doja t’bëj diçka,Më pyeti n’se për të vdisja.I dob’t isha; gjaku m’u ngri,Por “Po” i lir’ shpirti thirri.

7. Në pamjen time për një çastMaska e t’panjohurit ra.Në duar shenjat ia njoha;Shpëtimtari m’qëndroi para.Ai foli, emrin tim tha:“Turp prej meje ti nuk ke pas.Kujtimi yt t’jen k’to vepra;Frik’ mos ki, m’i bëre mua.”