1. Ndiej drejtim’n e Shpëtimtarit
Sa her’ që hapat hedh.
Më rrethon dashuri e Tij
Kur në gjunj un’ lutem.
Fuqin’ e Tij m’ka dhuruar,
M’tregon ku un’ duhet t’shkoj,
Dhe e di që kurr’ vetëm s’jam.
Kur një pesh’ po më thyen,
S’duhet, jo, veten t’pyes:
“A do m’jet’ pran’ Ai?”
Ai s’do m’braktis’
Kur kjo bot’ dërrmu’se bëhet.
Ai s’do m’braktis’
Kur shkreptimat qiejt çajn’.
Ai s’do m’lëshoj’
Kur un’ humbur jam n’uragan;
Ai do m’nxjerr’ kur ta th’rras Atë
Dhe do m’ngrej’ drejt lartësis’.
Ai s’do m’braktis’.
2. Teksa hapat e Tij un’ ndjek,
Do jem këmb’ e dor’ e Tij.
Do kaloj thell’si të mëdha,
T’zbuloj kush un’ duhet t’jem.
Fuqin’ e Tij m’ka dhuruar,
M’tregon ku un’ duhet t’shkoj,
Dhe e di që kurr’ vetëm s’jam.
Ai s’do m’braktis’
Kur kjo bot’ dërrmu’se bëhet.
Ai s’do m’braktis’
Kur shkreptimat qiejt çajn’.
Ai s’do m’lëshoj’
Kur un’ humbur jam n’uragan;
Ai do m’nxjerr’ kur ta th’rras Atë
Dhe do m’ngrej’ drejt lartësis’.
Ai s’do m’braktis’.
Dhe Ai do m’ngre’ lart,
Shum’ më lart se ndo-një-her’.
Ai ësht’ m’i fort se unë
Dhe do më bëj t’jem si ai.
Dhe e di, kur lëkundem,
S’duhet, jo, veten t’pyes:
“A do m’jet’ pran’ Ai?”
Ai s’do m’braktis’
Kur kjo bot’ dërrmu’se bëhet.
Ai s’do m’braktis’
Kur shkreptimat qiejt çajn’.
Ai s’do m’lëshoj’
Kur un’ humbur jam n’uragan;
Ai do m’nxjerr’ kur ta th’rras Atë
Dhe do m’ngrej’ drejt lartësis’.
Ai s’do m’braktis’.