Number 16
ชายเศร้าโศกยากจนผู้ท่องไป

1. ชายเศร้าโศกยากจนผู้ท่องไปผ่านเข้ามาในทางฉันบ่อยหนท่านขอความช่วยเหลืออย่างถ่อมตนมากจนฉันไม่สามารถบอกปัดฉันไม่อาจถามท่านนามใดหนาฤามาจากไหนจะไปที่ใดแต่ในตาท่านมีสิ่งชนะความรักของฉันไม่รู้ทำไม

2. ครั้งฉันมีอาหารน้อยเตรียมไว้ท่านเข้ามาและไม่เอ่ยวจีหิวขนมปังแทบวายชีวีฉันให้ที่มีท่านสวดอวยพรหักแล้วกินและให้ฉันส่วนหนึ่งฉันจึงได้ส่วนของเทพเบื้องบนเพราะเมื่อฉันรีบรนกินเร็วพลันขนมปังนั้นรสเหมือนแมนา

3. ฉันมองเห็นท่านที่ลำน้ำพุพุ่งฟูจากหินท่านแรงหมดไปกระหายของท่านน้ำไม่ใส่ใจท่านยินและยลน้ำใสไหลรินฉันวิ่งไปและยกท่านขึ้นมาท่านดื่มสามคราจากถ้วยของฉันครั้นตักน้ำแล้วท่านส่งคืนให้ฉันดื่มและไม่กระหายอีกเลย

4. น้ำท่วมไหลบ่าในราตรีกาลพายุลมหนาวนั้นพัดจัดจ้าฉันยินเสียงท่านแล้ววิ่งไปหาเชิญท่านเข้ามาพักในเรือนฉันให้ความอบอุ่นหนุนในอาภรณ์ให้ท่านนอนบนเตียงฉันนิทราส่วนฉันนอนลงบนพื้นโลกาในฝันเหมือนว่าในสวนอีเด็น

5. ฉันพบท่านอยู่ที่ริมข้างทางบาดเจ็บร่างเปลือยถูกตีแทบตายฉันกระตุ้นทำให้ท่านหายใจปลุกวิญญาณท่านและให้น้ำมันอาหารเครื่องดื่มแล้วท่านหายดีฉันเองมีแผลส่วนในกายาแต่จากโมงนั้นความเจ็บลับลาสันติรักษาใจช้ำของฉัน

6. ท่านถูกกล่าวโทษในที่คุมขังให้วายชีวังตอนรุ่งทิวาฉันห้ามลิ้นเท็จคนพูดมุสาและให้เกียรติท่านคราถูกเยาะเย้ยเพื่อพิสูจน์มิตรไมตรีของฉันท่านถามฉันตายแทนท่านได้ไหมแม้ฉันโรยแรงเลือดเย็นจับใจวิญญาณเสรีตอบไป “ฉันยอม”

7. บัดดลนั้นฉันได้เห็นด้วยตาชายแปลกหน้าเริ่มเผยตัวให้ดูรอยบนฝ่ามือของท่านฉันรู้พระผู้ช่วยยืนอยู่เบื้องหน้าฉันตรัสและเรียกนามฉันอันยากไร้“เจ้าไม่ได้ละอายในตัวเราการนี้เป็นอนุสรณ์ของเจ้าอย่ากลัวเจ้าทำสิ่งนี้ต่อเรา”