Number 22
Isang Taong Manlalakbay

1. Isang taong manlalakbayNa laging nakikita ko,Ang sa ’kin ay nagsumamoAt s’ya’y ’di ko matanggihan.Ngalan n’ya’y ’di ko maitanong,Sa’n nagmula, sa’n tutungo,Ngunit nang s’ya’y titigan ko,Napukaw ang aking puso.

2. Minsan, nang hain ko’y munti,Dumulog s’yang walang imik;Hapo sa labis n’yang gutom,Lahat sa kanya’y hinandog.Ito’y kanyang binasbasan,Ako’y kanya ring binigyan;At habang kinakain na,Mistulang manna ang lasa.

3. Sa batis s’ya’y nasumpungan,Lubusan ang panghihina.Ang tubig ay nangungutyaHabang kan’yang minamasdan.S’ya’y ’tinayo’t pinainomTatlong ulit sa ’king tasa,Umaapaw n’yang binalikAko’y ’di na nauhaw pa.

4. Minsan, hangi’y nagngangalit;Gabi na’t mayro’n pang unos;Tinig n’ya’y aking narinig,S’ya’y pinapasok kong lubos.Binihisan s’ya’t inalo,Higaan pa’y inalay ko.At sa sahig man nahimbing,Ako’y tila nasa Eden.

5. Walang malay s’ya’t sugatan,Sa lansangan natagpuan.S’ya’y dagli kong tinulunganAt panlunas s’ya’y binigyan;S’ya ay agad ding gumaling,Ako’y may kubling sugat din.Ngunit doon ’di’y nawalaAt puso ko’y pumayapa.

6. Sa piitan s’ya’y naratngan,May hatol ng kamatayan.Bawat pagkutya’y tiniisUpang s’ya ay makapiling.S’ya sa ’kin ay may hiniling—Hatol n’ya’y aking angkinin.Nanlalamig s’yang tiningnan,At Oo! ang s’yang tinuran.

7. Bigla sa aking paningin,Nagbago ang kanyang anyo;Sa sugat ng kanyang kamay,Natanto kong s’ya si Cristo.Sinabi N’ya, Dahil akoAy hindi mo kinahiya,H’wag kang matakot, ang lahatAy sa akin din ginawa.