Pranë Zemrës së Bariut

1. Pranë zemrës së Bariut,Pranë jan’ delet e Tij;Pran’ ësht’ dashuria e Tij,Më pran’ se gjith’ pasurit’.Pranë zemrës së Bariut,Jan’ delet e humbura;Mbi malet Ai po i ndjek,Mbi shum’ të thella uj’ra.

Jasht’ në shkret’tir’ ata enden,T’uritur dhe të pashpres’;Për t’i shpëtuar po nxiton,Që në tuf’ prapë t’i sjell’.

2. Pranë zemrës së Bariut,Pranë jan’ qengjat e Tij;Disa nga kullota humbin,T’uritur dhe të pashpres’.Bariu i mir’ po kërkon,T’humburit qengja kërkon,Kur ata sillen plot me g’zim,Pa fund çmimi që shpëton.

Jasht’ në shkret’tir’ ata enden,T’uritur dhe të pashpres’;Për t’i shpëtuar po nxiton,Që në tuf’ prapë t’i sjell’.

3. Pranë zemrës së Bariut,Pran’ jan’ të “nënt’dhjet’ e nënt’”;Pran’ jan’ delet e larguaraNë shkretëtir’ po treten.Shih! Ai me dëshir’ thërret,Butë duke u lutur:“A s’do t’i kërkoni ata,Që nga vatha kan’ humbur?”

Jasht’ në shkret’tir’ ata enden,T’uritur dhe të pashpres’;Për t’i shpëtuar po nxiton,Që në tuf’ prapë t’i sjell’.

4. Kullotat e gjelbra ftojnë;Të ëmbla ujërat jan’.Zot, ne t’përgjigjemi g’zueshëm:“Po, Zoti yn’ do t’i gjejm’!Ndihmësbarinj të Tu na bëj;Dashuri të thell’ na jep.Në shkretëtir’ Ti na dërgo,T’humburat dele t’kërkojm’.”

Jasht’ në shkret’tir’ ata enden,T’uritur dhe të pashpres’;Për t’i shpëtuar ne nxitojm’,Që në tuf’ prap’ t’i sjellim.