1. Nefit, shikuesit të lasht’,I erdh’ vegim i urt’,Ku fjala e shenjt’ iu shfaqSi shufër e hekurt.
Fort shufrën e hekurt shtrëngo,Drit’ e vërtet’, e fort’.Ësht’ fjala e Perëndis’ ajo;Të sigurt na drejton.
2. Ndërsa këtu në tok’ udh’tojm’,Në mes gjith’ tundimit,Mes mjegullës s’err’sirës shkojm’Çdo or’ plot me rrezik.
Fort shufrën e hekurt shtrëngo,Drit’ e vërtet’, e fort’.Ësht’ fjala e Perëndis’ ajo;Të sigurt na drejton.
3. Kur tundimet pran’ i kemi,Shtegun nuk e shikojm’,Te shufra mund t’mbështetemi,Ndihm’ qiellore t’kërkojm’.
Fort shufrën e hekurt shtrëngo,Drit’ e vërtet’, e fort’.Ësht’ fjala e Perëndis’ ajo;Të sigurt na drejton.
4. Dhe, dor’ për dor’, përgjat’ shufrës,Mes dit’ve që pasojn’,Me lutje t’zjarrt’ dhe këng’ plot shpres’,Udhën do të vazhdojm’.
Fort shufrën e hekurt shtrëngo,Drit’ e vërtet’, e fort’.Ësht’ fjala e Perëndis’ ajo;Të sigurt na drejton.
5. Pushimin e art’ larg shohim,Ku shufra t’na drejtoj’,Ku me engjëjt plot drit’, bekim,Përher’ do të jetojm’.
Fort shufrën e hekurt shtrëngo,Drit’ e vërtet’, e fort’.Ësht’ fjala e Perëndis’ ajo;Të sigurt na drejton.
Teksti: Joseph L. Townsend, 1849–1942
Muzika: William Clayson, 1840–1887